Waxaan fadhiyaa kursi yar oo yaalla maqaayada Green House Coffee qardho koob bun kulul ahna hortayda ayuu yaallaa. Hawada waxaa ku jira udgoonka qaxwaha cusub, codad hoose oo dad sheekeysanaya, iyo dhaqaaqa nolol socota. Laakiin aniga, meel kale ayaan maskax ahaan joogaa—meel lix sano ka hor ah.
Halkaan aan maanta fadhiyaa… waa isla halkii uu aabbahay fadhiisan jiray.
Lix sano ka hor, kursigan wuxuu ahaa mid uu fariisan jirey mulkiilaha maqaayad Aabbahey ,
Wuxuu si deggan ugu fariisan jiray koobkiisa bunka ahna gacanta ku hayn jiray, indhihiisuna waxay ahaayeen kuwo meel Fog wax ka arka wax ka badan waxa muuqda. Mararka qaar wuu aamusi jiray, mararka qaarna wuu sheekeyn jirey maadama uu ahaa nin bulsho sheekooyin xikmad leh
Laakiin xusuus gaar ah ayaa maanta qalbigayga ka soo kacaysa…
Waxaan xasuustaa maalintii uu furay meheradda. Waxay ahayd galab diirran. Wuxuu nagu casuumay dhammaan carruurtiisa. Waqtigaas anigu jaamacadda ayaan ka soo baxay—farxad gaar ah ayaan qabay, isaguna wuu iga sii faraxsanaa.
Wuxuu yiri: “Kaalay arag meeshaan aan soo kordhiyey.”
Markaan halkaas nimid, indhihiisa waxaa ka muuqday iftiin—iftiin nin ku faraxsan wax uu gacantiisa ku dhisay. Waxaan wada fariisanay kuraas dhexda taalay, cabitaan ayaan cabnay, jawiguna wuxuu ahaa mid deggan oo farxad leh.
Markaas ayuu igu yiri:
“Nadiira, ka warran aabbe meesha?”
Wuxuu i eegayay jawaabtayda si rajo leh, qalbigiisana waxaa ka buuxay farxad—farxadda ganacsigiisa cusub iyo rajada ah in carruurtiisu ay maalin uun fikrado ku kordhiyaan, isla markaana sii wadaan waxa uu bilaabay.
Aniguna si qalbi furan ayaan ugu iri:
“Aabbe, waad ku fara yareystay ganacsigan cusub. Alle ha ino barakeeyo. Waxaan hubaa inaad tahay nin shacab badan oo saaxiibada iyo ehelkuba kuu aad u roontahey iyagaa ku camiri doona oo iman doona ganacsigaaga cusub.” Markaan erayadaas iri, wejigiisa waxaa ka soo baxay qosol yar oo deggan—dhoollacaddeyn uu ku muujinayay farxad iyo qanacsanaan. Ma ahayn nin Aamus badan, laakiin maalintaas si cad ayuu u muujiyay dareenkiisa.
Weyna dhacday—meheraddiisuna way camirantay. Saaxiibbadiisii hore ee uu aqoon jiray ilaa maanta way yimaadaan, xitaa ka dib markii aabbahay geeriyooday lix sano ka hor.
Maaha oo kaliya maherada ee ganacsi kasta oo Aabbe noga tegay wey naga adeegtaan allaha ka abaal mariyo , waa inta qof saxibkiisi wanagsana usameen laha .
Maanta…
Aniga ayaa fadhiya isla meeshaas. Kursigaas weli wuu yaallaa. Qaxwaha weli waa la cabayaa. Dad cusub ayaa imanaya, kuwo kalena way baxayaan.
Laakiin isaga… ma joogo. 😢
Haddana, si run ah haddii aan u hadlo—wuu jooga.
Wuxuu ku jiraa xusuustaas yar ee galabta ah. Wuxuu ku jiraa erayadiisii. Wuxuu ku jiraa kalsoonidii uu igu qabay. Wuxuu ku jiraa dareenka aan maanta ku fadhiyo kursigan.
Waqtigu wuu socdaa, wax walbana wuu beddelaa. Lix sano waxay u muuqdaan sidii hal daqiiqo oo qalbiga ku xardhan. Meelihii uu joogay, maanta annaga ayaa joogna. Meelihii uu ka hadlay, maanta annaga ayaa ka sheekeyna.
Waxaan hoos u eegaa koobka bunka… uumigiisu wuu kacayaa, sida waqtiga oo kale—kor u kaca, dabadeedna si tartiib ah ayuu u baaba’ayaa.
Laakiin xusuusta maalintaas…
maalintii uu nagu yiri “Kaalay arag meeshaan aan soo kordhiyey”…
iyo farxaddii indhihiisa ka muuqatay…
taasi ma baaba’do.
Maanta, aniga ayaa kursiga fadhiya.
Laakiin qalbigayga… weli isaga ayaa halkaas jooga.
Nadiira Abdirisak Jama

